به خودم آمدم انگار تویی در من بود

از هر لحظه ای که عبور میکنم و سر میخورم تو لحظه بعد، تمام گذشتمو باخودم میبرم، همشو

شاید قبلا سخت بود، انگار داشتم چیزای خنزرپنزریو به زور کمرکش میکردم

بعد شدن عین چندتا بادکنک... راحت و سبک فقط باید بندشونو محکممم تگه میداشتم

ولی بعد تر که شد حتی باکنکم نبود.. شد سایه م.. یعنی نیازی به گرفتن بندش هم نبود. خودش میومد. خودش میاد. چون از منه. با منه. تمام منه.

تیکه به تیکه. صحنه به صحنشو دوسدارم. تنها ثانیه ای که دلم میخواست عوض کنم هم دیگه نمیخوام عوض کنم. بالاخره بهشتم یه بهایی داره..

تحمل شکنجه با لبخند میشه همین حال من. تحمل هم نه! پخته شدن، رنگ گرفتن تو کوره ای که لعاب روحمو جاودانه کنه. عاشقتم.

که لحظه به لحظشو هستی. بامنی. دست به دست روحم.