وقتی به صداهای مغزم
احساساتم در طول روز
جزئیاتی که درکشون میکنم
لذتهایی که میچشم
فکرمیکنم
و بعد نوشته های وبمو میخونم...
در این مقایسه دچار نا امیدی میشم! چطور انقدر رنگ و حرارت و حرکت اینجا به چونین سکونی میرسه؟!
عجیبه!
+تو یک گروهی صحبت آهنگهای ترکیه ای شد و من یادم اومد مدتها بود میخواستم یه آهنگی بذارم براتون ^_^
دوسش دارم این رو
برچسب:
نویسنده: مهتاب باقریان