به خیر می شود این صبح های دلتنگی

یادتونه یکبار اشاره کرده بودم:

عاشق اونایی ام که اول صبح وبلاگمو چک میکنن

؟

جا داره مجددا این احساس رو به منصه ظهور بذارم:

عاشقتونم سحرخیزهای چوپیاخوان!

+عاشق خودمم هستم که قبل سرکار رفتن پست میذارم:|

+کسی نیست دکتری قبول شده باشه براش جایزه بفرستم؟ نه؟ نداشتیم؟

+کپی پیست:

استادی می گفت : 

" صبح ها که دکمه های لباسم را می بندم ، به این فکر می کنم که چه کسی آنها را باز خواهد کرد ؟ 

خودم یا مُرده شور ؟ " 

دنیا همین قدر غیر قابل پیش بینی است ... 

به آنهایی که دوستشان دارید ،

بی بهانه بگویید : " دوستت دارم ... " 

بگویید : " در این دنیای شلوغ ، سنجاقَت کرده ام به دلم ... " 

بگویید : " گاهی فرصت با هم بودنمان ، کوتاه تر از عمرِ شکوفه هاست ... " 

 " بودن ها " را قدر بدانیم ! 

" نبودن ها " همین نزدیکی ست ...

.

اینو برای پندواندرز نذاشتم ها . میخواستم ببینم شماهم با خوندن جمله اولش به همون چیزی فکرکردید که من فکرکردم و در ادامش از خودتون خجالت کشیدین!؟ یا فقط من ذهنم انقد منحرفه؟:|

+وای دیرم شدددد